Back

Historia da lingua galega



Historia da lingua galega
                                     

Historia da lingua galega

A historia do idioma inglés pode ser resumir como sete séculos de normalidade, desde as súas orixes cando se separa do latín galaico, aló polo século IX, até a introdución do español no século XV, e cinco séculos de conflitos, do século XVI ata os nosos días.

                                     

1. Substratos do galego. (Substrates of English)

Os primeiros habitantes de Galicia eran de orixe resultado e ao igual que os indoeuropeos deixaron a súa pegada na lingua galega. A información de xeógrafos e historiadores grecolatinos, os restos arqueolóxicos e as semellanzas de lingua con outras áreas indicar que no noroeste peninsular coexistiron diferentes etnias desde o Paleolítico ata o século. C. Deste xeito, podemos falar de dous tipos de substratos:

                                     

1.1. Substratos do galego. Substratos preindoeuropeos. (Substrates preindoeuropeos)

Cronoloxicamente, están situados na Idade de Pedra, e fórmanos distintas etnias que viven no noroeste da Península Ibérica. Tendo en conta a distribución xeográfica entre voces propias de Galicia e outros lugares, podemos diferenciar tres grupos:

  • Euroafricano ou mediterráneo, do Norte de África para os Alpes, pasando pola Península, situado cronoloxicamente a finais do paleolítico superior, que nos deixou palabras como cosco, mata, quiroga e variantes, carqueixa, carrabouxo, carrasco.
  • Hispano-caucásico desde o Atlántico ao Cáucaso, na Europa do sur, situado no terceiro milenio. C., con voces como coto, amorodo e variantes, sobaco, gorro.
  • Tirrénico no Mediterráneo, que procederían touza, morea, petouto, lastra, barro, cama, veiga, varcia, gándara.
                                     

1.2. Substratos do galego. Substratos saia. (Substrates skirt)

As teorías dominante no século XX afirman que a partir do primeiro milenio antes de Cristo que se desprazan ata a península pobos indoeuropeos ou indoeuropeizados que se superpoñen ao estado anterior. Aínda que hoxe en día as teorías invasionistas se pór en cuestión, e mesmo algúns escola como Mario propón un itinerario moi diferente ao da visión historiográfica tradicional, o que parece indiscutible é a presenza na zona noroeste da Península dos pobos de lingua protocéltica e máis tarde celta. Estes substratos, testemuñado tamén polos nomes de lugar, dividiríanse en dous grupos:

  • Linguas preceltas ou protoceltas. Segundo as estimacións non se ía desprazado á Península, aproximadamente polo ano 800 a. C., pobos do centro e norte de Europa coñecidos cos nomes de viaxes, ambro-ilirios ou tamén como paraceltas ou protoceltas. Algúns dos restos que deixaron no galego son os topónimos co sufixo -asc - e -usc-, xunto con cabana, placas, cabazo, cabaceira, páramo.
  • As linguas celtas. Sería dúas emigracións de pobos celtas, unha de celtas goidélicos no século VIII a. C. e unha segunda de celtas britónicos no século xix. C. falantes dunha variante do Celta P obtendo o galés, o bretón e o córnico. Para algúns puntos de vista, especialmente a segunda onda sería que se impuxo política e lingüisticamente á poboación autóctona, manténdose unha relativa unidade cultural até a chegada dos romanos. Outras perspectivas sobre a base do restos do léxico e etnográfico e fontes lendarios como o Lebor Gabála Érenn estiman que o menos rexións costeiras e máis norteñas da futura Gallaecia falou unha lingua semellante ao gaélico.

En calquera caso, algunhas palabras a partir de estes substratos celtas permaneceu na lingua: terraza, bágoa, beizo, berce, chorar, bico, bidueiro, pulse e, a boroa, bosta, braña, bugallo, burato / burato, callao, camba, centola, palla, rocha / coio, corral, gancho, lama, laxe, galicia, lousa, pena, penedo, peza, pico, rodaballo, salmón, seara, tona, bacon, vasoira, á súa vez. Noutras ocasións, debido á longa duración contacto entre os galos e latinos, o léxico celta filtrou a partir do latín vulgar que deu de lexionarios e colonos: braga, cabalo, camiño, camisa, tanque, cervexa. Tamén na toponimia son elementos de xinea claramente célticas, como as terminacións en -o ou -robe e o sufixo -brica ou -briga, que significa fortaleza. Do mesmo xeito, existen numerosos hidrónimos de orixe celta, como Deva, auga, Limia luír, Sar a fluír en torrents, Sarela.



                                     

2. O estrato latino, baseado lingua. (The stratum Latin based language)

O Imperio Romano logra obter os pobos de a inicios practicamente do século I, case 200 anos despois da primeira colonia romana en Hispania. Esta tardía romanización do territorio da Gallaecia permitiu unha menor asimilación cultural e lingüística, en comparación co acontecido na maior parte da Península Ibérica. O latín será desde entón o idioma reservado para as relacións da aristocracia galaica cos funcionarios do Imperio, motivando unha paseniña situación de bilingüismo que conduciría á adopción do latín por parte das elites, especialmente tras a oficialización do cristianismo ano 391 e o espallamento da liturxia romana oficiou en latín entre a poboación. Con todo, a forte ruralización da Gallaecia e a escasa implantación de grandes cidades permitiu-lles -como noutras zonas do Imperio - para as capas máis humildes que representa a maior parte da poboación para preservar gran parte dos seus costumes e lingua, ata unha data indeterminada da Idade Media.

Unha das características máis interesantes do latín adoptado na Gallaecia vai ser o seu carácter altamente conservador, de xeito que se consagren moitas das formas máis antigas do latín, mentres xorden novas innovacións noutros lugares como na Galia ou Italia, motivando isto, que o galego manteña formas como "paxaro" passer, "medo" metus, "comer" comedere ou "mañá" maneana no canto de formas latinas máis recentes como avicellus, pavura, manducare, matutinu que se consagraron en linguas como o francés ou italiano. As causas deste gran conservadorismo debido non só á situación xeográfica da Gallaecia, das máis afastadas de Roma, senón tamén a que maior parte do funcionarios públicos do Imperio romano que se instalaron na cidade nova da Baetica, zona romanizada desde moi cedo segundo século.C e o que se falaba un latín purista e moi clásico.

O latín é a base lingüística máis importante do idioma galego, xa que arredor do 70% das voces patrimoniais galegas desde basicamente do latín coloquial. A continuación indicamos algunhas palabras procedentes do latín que son exclusivas do galego e non aparecen noutras linguas: acio, caso en que, garabullo, chaira, intre, lóstrego, aloumiño, con rocha no mar.

O proceso de romanización tamén se deu noutros lugares, o que explica que da lingua utilizada daquela, o latín vulgar, derivasen xa na Idade Media as chamadas linguas románicas.

                                     

3. Superestratos poslatinos

A Lingüística histórica chamado superestrato as achegas dos idiomas dun xeito ou outro influíron posteriormente sobre un idioma base, especialmente no campo de vocabulario. No caso do latín vulgar que non evolucionar na sociedade galaico-romano cara a que nos séculos VIII e IX xa podemos chamar a lingua galega, as linguas de superestrato foron dos pobos que viñeron a España tras a caída do Imperio Romano o ano 409, polo tanto, o britónico antecedente de o córnico, o galés e o bretón e linguas xermánicas dos suevos e visigodos.

                                     

3.1. Superestratos poslatinos Superestratos xermánicos e britónicos. (Superestratos germanic and brittonic place name)

ano 409 ou 410 establecéronse no noroeste da Península Ibérica os suevos, que non impuxeron a súa lingua, pero que tivo falada polos galaico-romanos. Isto podería ser debido a que era unha lingua máis culta non se conservan textos escritos na lingua sueva, e que a maioría dos chegados eran homes guerreiros que casaron coas mulleres galaicas, polo que a lingua materna seguiu sendo o latín vulgar. Os suevos xermánica occidental fundaron un reino no noroeste peninsular que durou case dous séculos, até o 585, ano no que se incorporan á monarquía visigoda.

Durante o reinado visigodo tampouco houbo imposición da súa lingua, porque desde a corte de Toledo mantiveron os costumes e linguas da zona. Os dous pobos xermánicos -suevos e visigodos - realizaron os seguintes contribucións do galego, coñecido como superestrato, que se superpuxeron ao latín de galicia:

  • Lugar nomes que rematan en-rei, -ei: Aldrei, Holanda, Guillarei, Guimarei, Gustei, Recarei.
  • Lugar nomes que rematan en-ulfe, -olfe, -ufe lobo: Aúlfe, Guillufe, Mañufe, Regoufe, Frexulfe, Randulfe, Trasulfe, Gondufe.
  • Medio: Adela, Alfonso, Álvaro, Amalia, Bernardo, Carlos, Elvira, Fernando, Henrique, Leonardo, Luis, Matilde, Ricardo, Rodrigo, Gerardo.
  • Léxico militar e político-xudicial: leme, guerra, frecha, espía, dardo, gañar, vasalo, feudo, tregua.
  • Lugar de rematar en -monde, -munde, -mondi, -mundi protección: Aldemunde, Baamonde, Rocamonde, Taramundi, Extramundi, Ximonde.
  • Topónimos coa terminación -ar exército e do mar cabalo: Baltar, Gondar, Tosar, Remesar., Gondomar, Ansemar.
  • Topónimos finalizado en -mil, -mir, -miro famoso: Amil, Bertomil, Castromil, Guillamil, Loimil, Samil, Boimil, Valdomir, Valdomiro.
  • Lugar-nomes terminados en -áns, -a, -o: Bertamiráns, Goián, Goiás, Guimerà, Ramirás, Requián.
  • A terminación -iz, -is, -ez e -es dos apelidos que significa fillo de: Mauriz, Fernández ou Fernandes, Pais, Méndez ou Mendes, Lopes ou López, Peres ou Pérez, etc.
  • Outros verbos e adxectivos: morno, rico, danzar, esmagar, guiar, branco, gris, escarnecer, tripar, arranxar, tolo, gabar, dando, espetar, argumentou, roubar.
  • Topónimos con palabras godo ou suevos: Godas, Godón, A Gudiña, Vilagude, Suevos, Suegos.
  • Topónimos acabados en -riz -rís que ten autoridade: Guitiriz, Allariz, Mondariz, Arxeriz, Ariz, Beariz, Brandiz, Sabarís.
  • Léxico de procedencia sueva: laverca, lobio, britar, feltro.

De vagas celtas de Bretaña, establecido na diocese de Concellos, mantense unha poucas palabras: os nomes de lugar Bretoña, A Pastoriza, Bretoña Arxila, Bertonía, Bertoña. e o nome de Maeloc.



                                     

3.2. Superestratos poslatinos Préstamos mozárabes e árabes. (Loans descended and arab)

O establecemento dun importante estado islámico no centro e sur da Península Ibérica -coñecido como Emirato de Córdoba, Al-Andalus - xa a comezos do século VIII, supuxo un novo foco cultural e científico de gran prestixio no mundo occidental durante o Medioevo. Aínda que a maior parte da poboación de Al-Andalus seguiu a falar diferentes linguas latinas baixou, foi non obstante o árabe -lingua da elite política, relixiosa e cultural, que se espallou pouco a pouco incrementando enormemente o número de arabófonos por todo o Emirato de Córdoba.

Esta situación político-cultural, tivo enorme transcendencia en todo o sur-oeste de Europa, motivando a absorción de novas palabras previamente inexistentes nas linguas occidentais como o galego, tales como os relacionados coa matemática e ciencia, álxebra, alcohol, algoritmo, alquimia, cero ou cifra, aquelas referidas ás plantas ou alimentos de orixe mediterránea ou oriental, aceite, azafrán, cenoria, arroz, azucena, azucre, limón, laranxa, xarope ou algodón. O feito de que na Idade media hai unha zona de contacto directo entre falantes de galego e árabe arredor da zona de Coimbra explica a entrada no galego de numerosos préstamos arábigos, tales como: alcalde, alguacil, alférez, alfaiate, albane, albarda, alferga, alfoz, alfombra ou alicate entre moitas outras.

É destacable a entrada indirecta no galego de léxico árabe a través doutras linguas que teñen unha convivencia máis estreita e duradeira co árabe, como foron o castelán que incorporou máis de catro mil arabismos e o portugués con mil arabismos, debido en gran parte ás conquistas realizadas no sur da Península Ibérica, mais tamén en zonas norteafricanas.

                                     

4. Do latín ao romance galego-portugués. (From Latin to romance English-Portuguese)

A evolución do latín coloquial falado na Musulmáns occidental ata o que hoxe coñecemos como lingua galega foi unha progresiva, paseniña e, polo tanto, imperceptible. Esta constante evolución non permitir que para marcar un límite cronolóxico exacta neste latín coloquial transforma en galego, pero no século VIII, a lingua da igrexa e da administración era tan distante da falada que xa se pode recoñecer dous sistemas diferentes: o latín e o galego. Neste momento o novo idioma, a continuación, un latín coloquial propio, cheo de lingüística características celtas e xermánicos, entre outros, vai desempeñar o papel de ser propia dos rexistros informais, unha lingua falada pero non escrita. Xa desde o século IX aparece en documentos en latín, con numerosas voces novela ben por descoñecemento do latín, como ben pola presión da lingua falada: ovelia, conelium, estrata, celleiro, auterio.

Esta lingua galega como dirixido por Ramón Menéndez Pidal pola maior cultura e densidade de poboación galega, tivo unha influencia decisiva sobre o discurso da nobreza do tribunal de León, que, segundo o mesmo autor, estrañaba o español tamén comezou copias.

Entre os eclesiásticos e os homes de letras, había unha tendencia a conservar as formas aprendeu do latín, que ocupou a evolución realizado en falar dos nobres e os campesiños. A tendencia é que se manifesta nos camiños de vellas palabras, fórmulas relixiosas ou de cortesía: se Deus quere, que en paz descanse, que Deus mantense, con perdón, con licenza e outros preservados no galego actual.

Con todo, non aparecer en textos escritos en galego ata finais do século XII, xa que o latín continuaba a ser a lingua da cultura, dos documentos legais, da liturxia e do ensino, non só na Gallaecia romana, senón en toda a Europa medieval. Estamos ante un crecemento exodiglosia diglosia entre dous idiomas: un idioma para os usos formais, latín, e outro para os usos non formais, o galego.

A finais do século XII e comezos do XIII cando o galego, como no resto das linguas romances, comeza a usarse na escrita. O documento máis antigo, datado é a Noticia de Fiadores, de 1175. O documento literario máis antigo coñecidos hoxe é a cantiga satírica Ora faz osto dentro de Navarra, de Johan Punto do latín, escrito arredor do ano 1200. Dos comezos do século XIII datan os primeiros documentos non literarios en galego, Noticia de Torto 1211 e o Testamento de Afonso II de Portugal en 1214. Recentemente foi atopar o documento máis antigo escrito no actual territorio de Galicia, que data do ano 1228. Este é o Foro do bõ burgo de Castro Caldelas concedido por Alfonso IX en abril do mesmo ano o concello da Vila. O máis antigo documento latino-galego-portugués, atopou en Portugal, é chamado de Doazón à Igreja de Sozello, é atopado no Arquivo Nacional da Torre facer Tombo, e está datada ano 870.

                                     

5. Esplendor Medieval do galego-portugués. (Medieval splendour of the English-Portuguese)

Galicia está xa desde o século VIII unha unidade política cos reinos de Asturias e León, malia esta situación, chega a acadar unha certa autonomía que lle permitiu conformarse como reino independente en determinados momentos dos X, XI e XII. Neste contexto, o galego é a lingua única no uso oral, con competencia minguante do latín na escrita. Ha ser a presión deste monolingüísmo oral o que leve no século XIII a unha situación de cooficialidade entre o galego e o latín:

  • O mundo da xustiza tamén comeza a empregar o galego: traducir os Xogos de Alfonso X, o Foro ludicum, a Existencia real, etc.
  • A Igrexa usa o galego cada vez máis, sobre todo no século XIV na súa vida administrativa e nas súas relacións cos concellos e asociacións. Con todo, o latín segue a ter o status de lingua universal de cultura.
  • A documentación privada comeza a aparecer en galego no século XIII, e no s. XIV e a primeira metade do XV, el tornouse un do galego nos testamentos, escrituras, querelas, doazóns, compras-vendas, foros, contratos, partillas.
  • Os artigos escritos en galego a súa minutos, os lados e ordenanzas, e o mesmo farán os gremios e confrarías á hora de escribir os seus regulamentos e libros de contas.
  • Esta é tamén a etapa de maior esplendor da literatura galega. O galego convértese na lingua por excelencia da poesía en toda a península, agás en Cataluña poesía trobadoresca. Correctamente debemos falar sobre a lírica galego-portuguesa. O galego acada agora o rango de lingua internacional para a expresión de poesía, xa que está presente tanto en autores, coma en cortes reais e señoriais.

As Cantigas de Santa María, composicións feitas en loanza da Virxe, son a mostra da vertente relixiosa desta lírica galego-portuguesa e constitúen o corpus de poesía mariana medieval máis relevante de toda a Península. Foron compostas na corte de Afonso X, o Sabio, que foi o encargado da dirección e, en ocasións, da propia preparación. Exemplifican o prestixio acadado polo galego como unha lingua literaria a finais do século XIII.

En comparación coa poesía, a prosa literaria medieval en galego é escasa e tardía. Cómpre ter en conta os centros culturais da época eran os mosteiros e as escolas monacais, na que imperaba o uso do latín eclesiástico. Aínda así, a partir de finais do século XIII, de forma máis significativa nos séculos XIV-XV, os temas de maior difusión na Europa medieval recóllense en lingua galega. Mostra son os relatos do ciclo bretón arredor da figura do rei Arturo, os textos referentes á historia e destrución de Troia, como a Historia de Troia e Crónica de Troia, e os Miragres de Santiago, conxunto de relatos que veñen desde a destrución de Xerusalén ata a milagrosa intervención do Apóstolo en diferentes situacións. Inclúense algúns textos dentro da prosa, que son traducións ou translacións doutras linguas con elaboración propia: Crónica Xeral Galega, General Estoria, Crónica Galega de 1404 e a Crónica de Santa María de Iria.

De todos os xeitos, o rei Sabio creou a Escola de Tradutores de Toledo e o seu neto Don Dinís funda en Portugal os Estudos Xerais, dous centros que tanto normalizarán a prosa español e portugués como eles van comezar a fixación dunha norma escrita, mentres que Galicia segue a certa anarquía gráfica e unha promoción diminución das obras en galego, sobre todo a partir da segunda metade do século XIV.

                                     

6. As diverxencias no galego-portugués. (The disagreements in the English-Portuguese)

Aínda que a mediados do século XII, o galego foi a lingua común do reino, Galicia vulgaris Gallecie linguae, coa separación de Portugal e a súa conversión como reino independente, o galego vai ser a lingua de ambos os dous reinos, motivando esta feito de que os lingüistas se refiran esta galego medieval co nome de "galego-portugués". Durante os séculos seguintes, XIII e XIV, os diferentes facer histórico-política destes reinos diferentes, terá grandes repercusións lingüística e cultural que vai, eventualmente, estandarizar e normalizar o galego-portugués, falado ao sur do río Miño, mentres que no norte non correr a mesma sorte. Así, mentres que o reino de Portugal mantívose independente e foi gobernada por reis que lle conferiron de galego-portugués - entón chamado o noso linguage ou vulgar - o estatuto de lingua oficial da súa administración 1290, a coroa galega foi usurpada polo rei Fernando III de Castela.

Como notas de Azevedo Maia, axiña formas de escrito en Portugal comezar a homoxeneizar baixo a influencia da corte mentres os escritos do galego vai ser penetrados de castelanismos. Se as linguas do portugués e español contaron co apoio de institucións que velaron pola fixación dunha norma escrita e da súa protección, non ocorreu o mesmo co reino de Galicia, e por esta razón nos escritos galegos aparece unha certa anarquía gráfica ou polimorfismo para o mesmo sons, ademais dos mencionados castelanismos desde o século XIV, e aínda máis no XV. O feito de que a partir de 1480 - durante o reinado dos Reis Católicos - notarías de galicia que tivo que cambiar os seus formularios galegos polos musulmáns e tiña que estudar obrigatoriamente en lingua española, contribuíu ao proceso de máis de inglés escrito en Galicia.

Por outra banda, nun territorio tan amplo desde o golfo de biscaia ata o Algarve comezan a aparecer dentro do galego-portugués pequenas diverxencias en canto á confusión de inmigrantes en xordos co son, variacións morfolóxicas tenda de fronte para ter dixo. ademais da introdución dunha serie de elementos novos que xorden a partir da expansión do galego-portuguesa e para o sur, así como o desprazamento das portugués capital das terras do sur. Este vai ser innovacións na lingua, especialmente no centro-sur de Portugal que non vai afectar a República, e que se consolidou na corte real, fixa, finalmente, no sur de Portugal.

Xa na Idade Moderna, a historia da lingua foi tan diferente ao sur e ao norte do río Miño, o que xustifica un estudo histórico particular para o caso correctamente inglés.

A seguinte imaxe mostra un anaco da canción de amor, Porque antes de que eu estou aquí, escrito polo rei Dinís de Portugal (1261-1325 e recollidos no cancioneiro da biblioteca vaticana. Á súa dereita de xeito comparativo, unha tradución correlativa en portugués e galego respectivamente:



                                     

7.1. Séculos. O século XV

Ao final da Idade Media, séculos XIV e XV, a lingua e a literatura galega entran nun período de decadencia, motivado pola perda do poder político do Reino de Galicia en favor de Castela. Diversos foron os factores que provocaron este progresivo decaemento, entre os que debe ser mencionado catro:

  • O asentamento no reino de Galicia dunha nobreza estranxeira, principalmente españois, intransixente coa cultura e a lingua de este reino, que vén substituír unha nobreza galega derrotada despois de apoiar os perdedores nas loitas dinásticas pola coroa de Castela, primeiro a Pedro I contra Henrique II de Trastámara e máis tarde 1475-1479 a Xoana a Beltranexa fronte á futura Isabel a Católica.
  • A perda de autonomía da Igrexa galega, que pasa a depender da vila castelá de Valladolid.
  • A supresión de gran parte da aristocracia na rexión, capaz de defender os seus intereses e os do país.
  • A crecente política centralista e intervencionista de Castela, que ten como obxectivo a presentación do total dos diferentes reinos.

Estes catro feitos afianzan gravemente o proceso desgaleguizador nas clases altas da sociedade e impiden a consolidación do galego como lingua literaria. Neste sistema centralizador aparece, xunto co concepto de "estado nacional", a necesidade para a imposición de lingüística na administración como un factor de cohesión da nova estrutura política. Os Reis Católicos comezar unha fase de uniformación lingüística e, despois da execución de Pardo de Cela 1483 e a morte de Pedro Madruga 1486, e sen oposición dos señores feudais, eles comezan unha evidente centralización e máis de administración: disolve os exércitos dos nobres, e crear a Santa Hermandad, unha especie de policía da coroa e o Real tribunal, o tribunal de xustiza e o órgano de goberno, designar un gobernador para Galicia e Xustiza Maior, poñer a xente en galicia en senior eclesiástico, etc.

É destacábel o ano 1480, durante o reinado dos Reis Católicos, porque se tal un patrón polo cal para exercer o notario está aí para ser examinados en Toledo sobre o Real Consejo Real y Supremo Consello de Castela a recibir unha licenza con formas en castelán, a razón para que a documentación privada vai cambiar o idioma: nos séculos XIV e XV empregárase case exclusivamente o galego nas compras-vendas, foros, testamentos, doazóns. pero a nova norma vai traer como consecuencia que no século XVI o idioma notariais será exclusivamente o castelán. Do mesmo xeito, os documentos públicos dos concellos, gremios e confrarías abandonar a lingua galega na primeira metade do século XVI.

A prensa deu un importante impulso para a difusión das linguas nacionais, porque a partir de agora a difusión da cultura aumentou notablemente. Aparecen a finais do século XV obradoiros de prensa en Mondoñedo e Monterrei, pero o idioma utilizado será o latín ou o español, de xeito que non vai aparecer un libro impreso en inglés ata mediados do século XIX. Non ocorreu o mesmo en países en que se fala o catalán, onde impreso libros no idioma propio ao longo da Idade Moderna primeiro en Valencia, Les trobes en llaor de la Beira María.

                                     

7.2. Séculos. Séculos XVI e XVII. (XVI and XVII centuries)

A lingua galega, durante o longo período de tres séculos XVI, XVII e XVIII, denominados Séculos - foi practicamente ausente dos usos escritos, fronte o español e o portugués que entran nun proceso de fixación e codificación, o cal lles confire a categoría de linguas de cultura. Así xorden as primeiras gramáticas das linguas vulgares: en 1492 Antonio de Nebrija só a súa Gramática castellana, en 1525 Pietro Bembo, publicado en Italia en Prosa della volgar lingua e Fernao de Oliveira vai facer o mesmo co seu Gramatica da lingoagem portuguesa, pero o inglés non vai ter gramática ata o século XIX.

Do mesmo xeito, a Igrexa católica galega comeza a ser abordadas nas posicións máis importante para dignidades fóra do país, como ben entre 1530 e 1830, de 152 bispos que exerceron en Galicia, só 15 deles eran de galicia, do resto, a maioría musulmáns ou, en calquera caso, vicente blasco ibáñez en galego, deste xeito, comezou a substitución lingüística: nos séculos XV e XVI, despois de fases con dúas linguas, galego e castelán nos documentos eclesiásticos, lingua española vai aumentar progresivamente como para o seu uso. En 1562, o Consello de Trento lembra o uso das linguas vernáculas na obra de pastoral para entender mellor a mensaxe cristiá, pero a Igrexa galega optou polo castelán, tanto para a lingua interna como para o contacto cos fieis.

O proceso centralizador e castelanizador perfeccionarase no reinado de Habsburgo séculos XVI e XVII -e aínda vai aumentar máis, no século seguinte, con reis da Casa de Borbón. A lingua galega vai ser desprezada por sociais áreas de alta e mais afastado dos usos do escrito, da cultura, da administración e da igrexa. A pesar do feito de que a nobreza e o clero se desgaleguizan, ao igual que todos os funcionarado real, a administración de xustiza, a educación e a literatura, a lingua do noroeste segue a ser a vía normal de comunicación de case a totalidade da poboación -por exemplo, en 1532 envióuselle un ollo a Carlos V afirmando que os documentos estaban en español e esta lingua foi con dificultade-.

Con todo, debemos deixar constancia que o exclusivo uso oral galego levou a dialectalización e a fragmentación e, polo tanto, para a súa consideración xeral lingua aliteraria, incapacitada para a ciencia e a cultura. A nosa literatura queda así á marxe do Renacemento e do Barroco, coincidindo paradoxalmente século máis escuro para o galego, co que a idade de Ouro da lingua española. Temos algunhas tarxetas como algunhas dirixidas a Diego Sarmiento de Acuña, conde de Gondomar, algúns documentos e escasas mostras da literatura en galego que non máis ver a lingua da época. Paralelo a este baleiro de literatura erudita, vive na vea da lírica popular en forma de cancións de berce, de cegos, entroidos, adiviñas, lendas, romances, contos, farsas, etc. Moitos deles chegaron ata hoxe pola transmisión oral.

                                     

7.3. Séculos. O século XVIII

A partir de 1707, o reis da Casa de Borbón promoveu unha forte centralización do estado. Deste xeito, Filipe V intentou uniformar as súas coroas eua cos Decretos de Nueva Planta para os Países en Cataluña e Aragón aínda posuía algunhas das liberdades políticas. E seguindo esta tese uniformadora, Carlos III sentenza en 1768 no Real Cédula de Aranjuez que:

No século XVIII veñen as voces de denuncia dos chamados "ilustrados", que demostran a súa inquedanza polo subdesenvolvemento de Galicia e ofrecen propostas renovadoras da vida económica, social e cultural. Entre este minoritario grupo de intelectuais despunta con forza a figura do Padre Frei Martín Sarmiento, personaxe polifacético -naturista, lingüísta e bibliófilo - que defendeu o uso do galego no ensino, na administración e na Igrexa, isto é, a súa normalización como lingua propia dos galegos. Sarmiento explica nos seus escritos:

Participou, especialmente tamén neste defensa da lingua, o Padre Feixoo, o primeiro en rexeitar a condición de "dialecto" para o galego e recuperar o seu status como a lingua, e o Padre sobreira, continuador do labor lexicográfico de Sarmiento. A obra do ilustrado mencionado constituíu a primeira chamada de atención dunha problemática linguaxe que vai ser manifestar en toda a súa extensión na segunda metade do século XIX.

                                     

8. O galego do século XIX e o Rexurdimento. (The English of the NINETEENTH century and the Revival)

Ao longo do século XIX, España foi abandonando as estruturas do Antigo Réxime e introducindo gradualmente o capitalismo e o liberalismo político. No primeiro terzo do século xx non foron alternando períodos liberais con outros absolutistas, e tras a guerra carlista 1839 se instala o liberalismo, comezando un proceso de centralización e da uniformación territorial. Galicia pasou a ser un reino con sete provincias estruturado nas parroquias para unha rexión con catro provincias e tres concellos dirixidos por un gobernador e un alcalde, todos os cales foron colocados polo poder central.

Por mor da invasión francesa de 1809 e dos enfrontamentos entre absolutistas e liberais, xorden os primeiros textos escritos en galego, impresos en follas soltas ou en xornais, con fins propagandísticos. Cada chamada para o campesiñado para a defensa do país, e outros defenden as ideas liberais. As Cortes de Cádiz cobra a principios do século XIX o servizo militar obrigatorio, como unha resposta ás tropas napoleónicas. Ata ese momento a militancia no exército foi voluntaria e outra de pago, pero o conflito co francés, así como despois con preto de América e as guerras ii, fixo que o servizo estaba prevista para o pasado, segundo a época, entre 3 e 8 anos. Comezou con 20 ou 21 anos de idade, e dado que a lingua do cuartel foi o español, trouxo a Galicia moito léxico da lingua, tanto técnicas de argot populares, incluíndo palabras malsoantes e blasfemias.

Ao longo do século, tras a fin do absolutismo e o inicio da monarquía constitucional, debido a diversos movementos galeguistas baseados na defensa da singularidade e da personalidade diferenciada de Galicia. O primeiro deles, apareceu para os anos 40, foi o "Provincialismo", integrada principalmente por mozos universitarios do fidalgo. Este movemento progresista e galeguista denunciaba a marxinación social do país e buscar a valoración social da súa arte, costumes e historia. A prensa foi o principal método de propagación do Provincialismo: El Centinela de Galicia, El Emancipador Gallego, La Situación de Galicia. Pero esta primeira promoción do galego nacionalistas foron apartados da política despois do seu apoio para o fracasado levantamento militar de Solís -fusilamento dos Mártires de Carral - e refuxiáronse no mundo da cultura e da literatura.

O Estado creou un sistema fiscal 1845 e lexislativo 1851 común, e a Lei de instrución pública de 1857 chamada lei Moyano, e que estará en vigor ata 1970 declara obrigatoria educación primaria de alfabetización en español. A sociedade galega foi a base sobre a terra, porque o 90% das persoas eran campesiños e mariñeiros, sobre o cal estaba sentado un fidalgo rural perceptora da renda agraria e unha burguesía comercial estranxeira. Finalmente, as clases dirixentes pertencían á administración, ao clero e para o exército e aínda estaban a usar o español.

A segunda xeración galeguista xorde a partir 1855-1865, cando un grupo de intelectuais que participan no federalismo da primeira República. Máis tarde, conformarán o movemento coñecido como Rexionalismo, no que compaxinan cultura e política, facendo da lingua a súa principal preocupación. Este movemento rexionalista, que será organizado en unha forza política do seu propio chamado a Asociación Regionalista Gallega de 1891, o primeiro dos hawks, que terán as súas bases teóricas en El regionalismo 1889 Alfredo Brañas e en El regionalismo gallego Manuel Murguía. Sobre as Bases Generales del Regionalismo, zonas Húmidas defende unha convivencia equilibrada entre os dous idiomas:

No camiño de reforzo lingüístico e literario, son celebrado na Coruña os primeiros Xogos Florais en 1861. As composicións premiadas, xunto con mostras da poesía contemporánea, recóllense un ano máis tarde no Álbum de la Caridad primeira antoloxía do Rexurdimento galego. Rexurdimento é o nome co que se coñece o século XIX na historia da nosa literatura, e expresa nidiamente o que foi unha traxectoria de recuperación non só literaria, senón tamén cultural, política e histórica. O primeiro libro en galego publicado no s. XIX é A gaita gallega, de Xoán Manuel Pintos no 1852, pero é a publicación en 1863 de Cantares Gallegos, da man da excelsa poetisa Rosalía de Castro, a que inaugura o Rexurdimento pleno.

Ano frutífera en publicacións foi 1880, pois nel saen á luz composicións dos autores de máis sona desta etapa: Follas novas, de Rosalía de Castro, Aires da miña terra de Curros Enríquez, e Saudades gallegas de Lamas Carvajal. Seis anos despois aparece Queixumes dos pinos, de Eduardo Pondal. Rosalía de Castro transcende coa calidade da súa obra as nosas fronteiras para se incorporar á historia da literatura universal, que se suma o mérito dos seus Cantares Gallegos rapidamente tornar-se moi popular.

Curros Enríquez foi un dos escritores preferidos polos lectores do seu tempo. Sen dúbida, porque coa súa poesía, denunciou as inxustizas e defendeu as ideas de progreso. Asentou unha tradición de poesía combativa comprometida para continuar numerosos autores Ramón Cabanillas, Celso Emilio Ferreiro. Pondal, autor do galego, buscou as raíces de prehistóricos do seu pobo, salientando o elemento de adoración, para engrandecelo desde a súa individualidade. El intentou reforzar o galego como lingua literaria e culta. Os límites da nosa literatura están se mellore para pasar da lírica á narrativa, ensaio, poesía e prosa didáctica.

A consolidación da prosa galega non se produce ata o século XX, pero a finais do século XIX hai xa precedentes salientables: Maxina ou a filla espúrea, de 1880 de Marcial Valladares, primeira novela galega contemporánea. O traballo de gran fama entre as clases populares foi O catecismo do labrego de Lamas Carvajal. A novela A tecedeira de bonaval, O Castelo de Pambre e O niño de Pombas converter a Antonio López Ferreiro, no mellor prosista da época. O xénero teatral foi o menos cultivado, para desde a publicación de A Casamenteira en 1812 ata a década dos oitenta non houbo actividade editorial relacionada co teatro.

Nas últimas décadas do XIX nacen as primeiras gramáticas e dicionarios da lingua galega, esenciais para a súa normalización: Compendio de gramática gallega-castellana Francisco Mirás 1864, Dicionario gallego-castellano de 1865 Francisco Xavier Rodríguez, Gramática Gallega De 1868 Saco y Arce un estudo serio do idioma galego.

A presenza da lingua galega nos xornais contribúe grandemente a prestixiar o idioma. ano 1876 edítase, promovido por Valentín Lamas Carvajal, o pioneiro dos xornais integramente en galego, O Tío Marcos da Portela. O éxito deste xornal, con marcado carácter anticaciquil, resultou espectacular, o xeito no que el chegou a ter unha tiraxe de 4.000 exemplares, cando o habitual non era o paso do ano 2000. Entre os anos 1886 e 1888 será consolidando o xornalismo en Galicia, coa aparición de novas iniciativas monolingües: O Galiciano e a Tía Catuxa, en Pontevedra, A Monteira e O Labrego en Lugo, Burgas, no reino unido, e O Fungueiro, en a Coruña.

Para rematar, imos ollar para as principais características sociolingüísticas do século XIX:

  • Segue o aumento da diglosia: o castelán nos usos formais clases altas, o idioma de escritura e o galego nos usos informais da lingua que fala normalmente. Realmente, a lingua galega continúa a perder prestixio en camadas populares.
  • O galego segue a ser a lingua falada pola maioría dos galegos o 85% da poboación, pero comeza a maioría da clase media en áreas urbanas desde mediados de século. Observamos o ascenso dun feble burguesía, hostil coa lingua do país. O estado centralizado, segue a insistir no seu proceso uniformizador con respecto á lingua. No ámbito urbano aumenta o número de bilingües de monolingües en español.
  • Segundo avanzou o século houbo unha recuperación lenta na escrita do galego nos usos escritos, sobre todo na literatura e nos medios xornalísticos, pero a lingua escrita por excelencia segue a ser o español.
                                     

9.1. O galego do século XX. A comezos do século XX. (A comezos facer século XX)

A principios do século XX constátase unha recuperación do galego como idioma literario, cultural e histórico, e o mesmo tempo, é evidente que un descenso no nivel de uso oral. A lingua galega non vive aínda unha situación normalizada e iso provoca un retroceso en medios sociais -clases altas e medias - e en áreas xeográficas -urbano - formigón. Con todo, o reino, o galego teña acceso a novos ámbitos de uso, que, mesmo así, que foron selados: ensaio, narrativa, discursos políticos, actos públicos, etc.

De especial relevancia para a lingua galega no inicio do século xx foi a fundación, en 1906, a Real Academia Galega, por iniciativa de Fontenla Leal e Curros Enríquez, despois de varios intentos sen éxito a finais do século XIX. Esta institución comezou a publicar un Boletín informativo e para compilar un dicionario aínda que non sexa aprobada a letra C, pero o seu traballo científico foi practicamente nula.

O contexto socio-político contrasta coa prolífica actividade cultural. A sociedade galega dos comezos do XX continuou a caracterizarse pola concentración do poder económico en sectores minoritarios, por un sistema agrícola aínda feudal e por unha crecente emigración que ía baleirando o país. Agroman asociacións agrarias que canalizan as protestas sociais e ó gran resonancia no campesiñado, como foi o caso de Acción Gallega. A conciencia dos campesiños, fomentada polo seu acceso á propiedade da terra, xunto coa evolución do movemento cara o nacionalismo, provoca un salto cualitativo na utilización da lingua.

O nacionalismo está tan ligada ao idioma como esencia de identidade colectiva, que as súas primeiras manifestacións constitúenas as irmandades da fala. Creado para a defensa, mellora e cultivo da lingua, a primeira Irmandade da Fala foi fundada en a Coruña en 1916. Seguen outras repartidas polas principais cidades e vilas de Galicia. Para a difusión da súa ideoloxía crearon un xornal de expresión totalmente en galego: a Nosa Terra. Os seus membros máis salientables foron os irmáns Villar Ponte, Losada Diéguez, Vicente Risco, Ramón Cabanillas, etc.

En 1918 celebran a "I Asamblea Nazonalista Galega", que tivo como conclusións a reivindicación da autonomía integral, a oficialización da lingua e a inclusión de Galicia na Sociedade de Nacións de Xenebra. As Irmandades promoveron a elaboración de dicionarios e gramáticas, estudos lingüísticos e reivindicaron a presenza do galego na Administración e no ensino. Eles lle deu pulo á actividade editorial nas principais cidades galegas: Céltiga en Ferrol, Lar na Coruña, Alborada en Pontevedra, e moitas outras, ademais de frecuentes seccións en galego na prensa en castelán. Neste contexto aparece a Revista Nós, da man de Vicente Risco, Otero Pedrayo e Florentino Cuevillas, que conforman o coñecido "Grupo Nós". Eles se une a figura de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.

                                     

9.2. O galego do século XX. Anos 20 e 30. (Years 20 and 30)

Os membros de Nós ", cunha ampla formación intelectual, mark así como a eliminación do lastre do folclorismo da cultura galega, a través da súa actualización, normalización e universalización. A revista Nós contamos coa colaboración de autores estranxeiros, que a poñían en contacto coa corrente europea, ademais de traducións variada e artigos en ambos científico-arqueoloxía, a etnografía, a antropoloxía, a socioloxía como literario. Na editorial Lar, dirixida por Leandro Carré Alvarellos e administrada por Ánxel Casal, foron publicados novelas de varios autores galegos.

O ano 1922 é a primeira gramática escrito enteiramente en lingua galega, a Gramática do idioma galego, a obra de Manuel Lugrís Freire. Anteriormente xa desde algúns estudos de lingüística notables como os Elementos de gramática histórica gallega de 1909, a obra de Vicente García de Diego, ou o Dicionario galego castelán COMPOSICIÓN, 1913, que quedou inacabada. Posterior para a gramática de Lugrís Freire é o Dicionario galego-castelán de Leandro Carré Alvarellos, publicou en dous volumes, anos 1928 e 1931.

O uso do galego en estudos científicos potenciouse coa creación do Seminario de Estudos Galegos en 1923, dedicado á investigación sobre a realidade galega e o estudo de todas as súas manifestacións. Foi fundada por un grupo de mozos universitarios, como Fermín Bouza-Brey, Xosé Filgueira Valverde ou Lois Tobío Fernández, e axiña se xuntou a outros como Ricardo Carballo Calero, Antón Fraguas ou Xaquín Lorenzo. O Seminario realizou e publicou traballos científicos, entre os que podemos mencionar estudos lexicográficos e fonética, preparación de alpha, tradución de clásicos literarios e galego, traballa en pedagoxía e ensino, etc.

A obra literaria destes intelectuais, que recuperar campos como o ensaio abrindo novos horizontes, dá para a cultura galega, cun grao de desenvolvemento integral e integra a nosa cultura no contexto europeo: Arredor de si, Devalar ou Os camiños da vida, de Ramón Otero Pedrayo e Os europeos en Abrantes e O porco de pé, de Vicente Risco, son títulos que teñen solicitado a nosa literatura -cando incorporar temáticas universalistas, lendario e exóticas, urbano e pensamentos filosóficos - novas técnicas de creación que estaban a desenvolver na literatura europea.

A feble tradición do xénero dramático recibiu un impulso coa creación desde as Irmandades do Conservatorio Nacional de Arte Galega, en 1919, que logo pasa a ser Escola Dramática Lingua. Os movementos europeos de vangarda que non son alleos á lírica lingua. Os autores da chamada "Xeración do 25" -Manuel Antonio, Luís Amado Carballo, Bouza Brey - demostraron unha gran vontade de orixinalidade creativa que pasa polo enfrontamento aberto con as formas tradicionais de poesía.

Merece mención á parte da figura polifacética de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. É un clásico da literatura galega en todas as áreas en que se manifesta a súa arte: novela, teatro, narrativa curta e ensaio político - Sempre en Galiza obra mestra do nacionalismo galego - e outras obras que reflicten, en conxunto, a súa habilidade como debuxante e ben. Castelao-lle un gran importancia para a política actuando na súa obra ensaística e na súa participación activa e directa na política do país, Deputado da República, nas filas do Partido Galeguista.

En 1931 créase o Partido Galeguista, que promove a aprobación por referendo do Estatuto de Galicia en 1936, no que a lingua galega adquire por vez primeira o recoñecemento de "idioma oficial de Galicia". Este logro moi importante non chegou a ter aplicación práctica na realidade por mor do estoupido da guerra civil en 1936, que marcou o principio da máis crúa etapa para as linguas non oficiais do Estado español.

Canto aos medios de comunicación, o uso do galego en vez de anecdótica, a non ser en publicacións galegas nacionalistas. Ambos os xornais galegos como a radio, que se atopa entre os anos 1932 e 1935, en Galicia, utiliza case exclusivamente o castelán. A media de radio axudou a aumentar a presenza do español, xa que a prensa tivo a carga do alto analfabetismo aínda existente neste momento, a barreira facilmente superábel pola radio.

Pola súa parte, a Igrexa empregado como lingua de culto en español alternando co latín, agás algúns foros minoritarios de galicia para crear algúns textos relixiosos -a revista Logos 1931, as Oracións da mañá, 1933 - ou colectivo Deus Fratesque Gallaetiae 1935.

En resumo, observamos unha recuperación funcional do galego no primeiro terzo do século XX na cultura, na literatura, na ciencia e na política o único xogo de monolingües en galego foi o Partido Nacionalista. Con todo, o castelán segue a ser a lingua de prestixio e é a única empregada no sistema escolar, o habitual de xornais, a única radio en Galicia comezar transmisións de radio, en 1932, a Igrexa e a escola líderes, por todo isto, o número de galego-falantes continuou diminuíndo reino.

                                     

9.3. O galego do século XX. De 36 a 50 anos. (36 to 50 years)

O final da guerra civil española e o inicio do franquismo provocou a desaparición da lingua da escena pública, do ensino e das actividades da socio-económica, porque, na práctica, foi prohibida calquera manifestación da linguaxe en linguas vernáculas que non fosen o castelán. As organizacións políticas e mesmo aqueles que foron exclusivamente de ámbito cultural, como o Seminario de Estudos Galegos, foron disoltos e os seus fondos requisados. Aqueles que tiveron como única vía o exilio -Castelao, Eduardo Blanco Amor, Luis Seoane, Rafael Dieste foron capaces de manter viva a chama da cultura, do idioma e da identidade de Galicia. O desenvolvemento cultural galego ten agora o seu escenario en Arxentina, Venezuela, México, Cuba. Estes países xurdiron iniciativas culturais en lingua galega.

Nestes anos, a situación social do galego foi agravada coa obrigatoria a escolarización no nivel básico en todo o Estado e, posteriormente, coa popularización dos medios de comunicación, prensa e radio, que tiña español como único vehículo de expresión, ademais de ser suxeito á previa censura.

O contexto adverso non logrou apagar o espírito do movemento, que, timidamente, comeza a se manifestar no ámbito cultural. En 1946-47 publicou catro obras de poesía. Pasos decisivos foron a colección de poesía Benito Soto, a editorial Bibliófilos Galegos e o suplemento semanal bilingüe do xornal santiagués" La Noche".

A peza clave na que se asenta esta recuperación dos usos escritos é a creación da Editorial Galaxia en 1950. Os seus principais promotores, Otero Pedrayo, Francisco Fernández del Riego, Xaime Illa Couto, Ramón Piñeiro e outros, tiveron de novo a validez do idioma galego para calquera xénero ou temática. Galaxia convértese no eixo de diversas publicacións periódicas: Revista de Economía de Galicia, a revista de cultura e arte Atlántida, e a de pensamento Grial - prohibido ano seguinte do seu nacemento-. Outras empresas literaria notable son unha colección de poesía Benito Soto, dirixida por Celso Emilio Ferreiro, colección Xistral, a editorial Monterrey, a editorial Bibliófilos Galegos e o suplemento semanal revista literaria de santiago de compostela, La Noche.

                                     

9.4. O galego do século XX. A década dos 60. (The decade of the 60)

A partir de 1960 vai producir un conxunto de cambios no ámbito económico e social que acompañan un leve atenuación da censura. Exemplos deste aperturismo foron a posibilidade de publicacións antes prohibidas como Graal o establecemento da celebración por parte da Real Academia Galega no Día das Letras Galegas, a ampliación do mundo editorial con Ediciós do Castro, as novas asociacións culturais en defensa do galego: O Facho, O Galo, portugués, Asociación Cultural de Vigo A Universidade galega non queda á marxe das inquedanzas e toma parte activa en 1965, como nos plans de estudo da Facultade de Filosofía e Letras de Santiago de Compostela foi creado Profesor de Lingua Galega e Literatura, a cargo de Ricardo Carballo Calero. Seis anos despois nace o Instituto da Lingua Galega 1971, con un traballo investigador desenvolvido ata a actualidade.

anos cincuenta a produción literaria en lanzamento de novo o seu camiño de forma máis sólida. Unha vez máis foi a lírica na parte superior da iniciar o renacer literario. Longa noite de pedra, de Celso Emilio Ferreiro, en 1962 representa a liña social e cívica caracterizadora da poesía dos anos sesenta. Lueiro Rey, Bernardino Graña e Manuel María, son algúns dos autores desta lírica que tenta combinar o discurso político co literario. En 1963, con motivo do centenario da publicación de Cantares gallegos de Rosalía de Castro, a Real Academia Galega institúe o efemérides das Letras Galegas cada 17 de maio.

A narrativa galega sofre un baleiro desde 1936 ata 1951, cando Ricardo Carballo Calero publica a súa primeira novela, a xente da Barreira. Entre os anos cincuenta e sesenta tres grandes autores, Álvaro Cunqueiro, Eduardo Blanco Amor e Ánxel Fole, desde as súas peculiares formas de narrar, crean unha obra de recoñecida altura universal. Na década dos sesenta Gonzalo Rodríguez Mourullo, Xosé Luís Méndez Ferrín, entre outros, fanse eco das innovacións da narrativa europea, constituíndo o que se deu en chamar "Nova Narrativa", movemento renovador e revitalizador da nosa prosa.

No que se refire a Igrexa galega, as altas dignidades eclesiásticas e a maioría dos sacerdotes seguir negando o uso do galego na liturxia, aínda que existía en algúns sectores moi minoritarios, que traballou para a recuperación como Xosé Alvilares Moure. Alí xurdiu unha polémica ano 1963, porque o Concilio Vaticano ii aprobou a introdución das linguas vernáculas en celebracións relixiosas, pero o Boletín Oficial do Arcebispo 1964 non ter en conta o inglés. Só se obter o permiso de uso de galego ano 1969. Con todo, é importante ter en conta dous fitos do proxecto relixiosa: a creación da Sociedade de Estudos, Publicacións e Traballos de SETEMBRO, co obxectivo de difundir publicacións relixiosa en galego, e a fundación do colectivo Os Irmandiños de 1966.

Os medios de comunicación de masas aumento tan espectacular a súa influencia na sociedade galega, xeneralizándose a radio e aparecen na televisión anos sesenta. De novo, o español segue incrementando a súa presenza:

  • A prensa galega redáctase en español e inglés aparece timidamente cando o tema é cultural.
  • A televisión pego rapidamente e axudou a cambiar moitas costumes tradicionais. Lingüisticamente, volve a ser o castelán exclusivamente. En 1961 chegar as emisións de TVE televisión de Santiago de Compostela e Ourense, e despois a outras cidades e vilas.
  • A radio tamén falan español o xeito case exclusivamente nas transmisións de radio, aparecendo en galego, só nos usos humorístico. Pero é importante ter en conta experiencias en lingua galega en América: o programa o domingo de Sempre en Galiza en Radio Esculpir, Montevideo, ou o programa Galicia Emigrante en Bos Aires entre 1954-1971. E tamén na propia Galicia ano 1969 xurdir programas na nosa lingua da man de colectivos culturais como O Facho de a Coruña programa De terra e dos tempos en RNE ou a Asociación Cultural de Vigo en La Voz de Vigo e Radio Popular.
                                     

9.5. O galego do século XX. Literatura. (Literature)

O establecemento da democracia permitiu a consolidación dos xéneros anteriores e a apertura de novos horizontes en diferentes campos da literatura, en resposta ás esixencias dunha sociedade libre. Galicia pasou de ser un país productor de poesía maioritariamente a interesar e implicar a moita máis xente nos libros que produce, que van desde diversos tipos de ensaio a libros de crónica política, revistas.

En narrativa as tendencias son moi variadas e os autores que se deron a coñecer antes do 75 únense nunha moi heteroxénea nómina de narradores que amplían as modalidades narrativas. A edición de libros destinados aos lectores máis novos en coleccións infantís Merlín, Sotelo Blanco Infantil, etc e a xuventude é unha das grandes contribucións á normalización da nosa literatura.

A poesía tamén se renova. Xosé Luís Méndez Ferrín e Arcadio López Casanova marcan coa aparencia das súas coleccións en 1976 a dirección para unha poesía máis rica e aberta a múltiples influencias. Darío Xoán Cabana, Miguel Anxo Fernán-Vello, Xulio López Valcárcel, Claudio Rodríguez Fer, Manuel Rivas, e moitos autores están contribuíndo a continuar engrandecendo un xénero de configuración desde os inicios da nosa literatura na Idade Media.

O xénero dramático experimentou profundas transformacións na segunda metade do século XX. A obra de autores da inmediata posguerra, como Álvaro Cunqueiro ou Ricardo Carvalho Calero, convive coa obra dos novos -Manuel María, Roberto Vidal Bolaño, Manuel Lourenzo, buscan a ruptura formal. Todos eles abren o mundo do teatro para os máis innovadores tendencias. É notable a aparición a finais dos 60 e principios dos 70 do fenómeno de Grupos de Teatro Independente de O Facho, Teatro Circo. Nestes anos proliferan asociacións que tratan de promover o teatro, especialmente mediante o achegamento a un público xuvenil.

                                     

9.6. O galego do século XX. Lexislación. (Legislation)

ano 1978, Galicia igual co resto do Estado, volve a contar cunha Constitución democrática que no seu articulado proclama a "vontade de protexer a todos os españois e pobos de España no exercicio dos dereitos humanos, as súas culturas e tradicións, linguas e institucións", ao tempo que senta as bases dunha nova configuración xurídico-política: o Estado das Autonomías. Imos ollar para o artigo, o terceiro da Constitución española:

Con democrático Galicia convértese en Comunidade Autónoma, tendo como linguas oficiais o galego e o castelán, aínda que a Constitución marca o dereito e o deber de coñecer o castelán pero só o dereito de coñecer o galego para os cidadáns galegos, o que provoca unha cooficialidade asimétrica. Durante os primeiros anos da preautonomía e da autonomía medidas de promoción do galego centrado no ensino, de xeito que o decreto do 20 de xullo de 1979) permitiu a incorporación de ensino de inglés como unha materia. Así, estableceuse no sistema educativo un polémico Decreto do Bilingüismo, que establecía o ensino do galego, e que permitiu que o ensino en galego, pero en último caso tiña que ter como determinar o visto e prace dos pais ou titores, cuxa opinión foi manipulábel e foi acusado de prexuízos negativos coa lingua que usou para falar, o que produciu alumnos e profesores represaliado por varios institutos e colexios da comunidade galega.

En 1980, tras un longo proceso de debate, aprobou o Estatuto de Autonomía de Galicia. No Título Preliminar establécese no artigo 5 o seguinte:

Por primeira vez na historia legal do país recoñecido o galego como a propia de Galicia, pero tamén debe ser mencionado que non é só o dereito de saber galego e castelán, mentres que na propia Constitución tiña o deber de coñecer o español e non a outras linguas da península ibérica. Polo tanto, é claramente de manifesto o desequilibrio legal en favor da lingua de estado e contra o outro.

Posteriormente, o Parlamento galego aproba por unanimidade a Lei de normalización lingüística de 1983, o instrumento máis importante de planificación de lingua, que inclúe en primeiro artigo o deber de coñecer o galego, pero este punto foi suprimida por sentenza do Tribunal Constitucional ante un recurso presentado por Domingo García-Sabell, Delegado do Goberno en Galicia, e ao mesmo tempo, o presidente da RAG. En virtude da LNL o galego entra como un tema e linguaxe, xunto co castelán, división de ensino. Algúns dos artigos sobre o seu máis relevantes son:

Paralelo á lexislación que regula os usos da linguaxe, atender a elaboración dunha lingua estándar. O Instituto da Lingua Galega, creado en 1971, e a Real Academia Galega propoñen en 1982 as Normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galego, que acadan o carácter de oficiais coa promulgación da Lei de normalización lingüística. Para revisar as máis recentes destas Normas, que integra en parte algunhas posturas reintegracionistas, é a partir de 2003.

                                     

9.7. O galego do século XX. Igrexa. (Church)

No que respecta ao uso da lingua en a Igrexa católica galega, un estudo coordinado por Daniel López Muñoz 1989 mostrou que o 86% dos párrocos usar só o castelán na liturxia, un 4% de uso só o galego nas masas e un 10% de facer uso dos dous idiomas. A diglosia é evidente, pois xa fóra da igrexa e en contextos informais, o 73% dos párrocos manifesta falar en galego, o costume, un 24% uso de ambas as linguas e só o 3% uso castelán exclusivamente. Polo tanto, a Igrexa foi considerado como un dos axentes máis castelanizadores.

Con todo, hai personaxes destacados na introdución ou en defensa do galego no mundo eclesiástico, como son Xosé Chao Rego, Victorino Pérez Prieto, Andrés Torres Queiruga, ligado á revista Encrucillada, formado en 1977. En 1979 xorde a partir da Asociación de Crentes Galegos Irimia e a súa revista do mesmo nome Irimia. Con todo, non foi ata o ano 1989 cando se publicou a primeira edición do autorizado e completa da Biblia.

                                     

9.8. O galego do século XX. Medios de comunicación. (Media)

Polo que se refire á televisión, o uso da lingua galega é superior ao dos medios de comunicación, radio ou escrito. A partir de 1974 ata 1985, o galego é usado só no programa territorial de TVE chamado de Panorama de Galicia. É importante 1985 por mor de el saír na Televisión de Galicia e a Radio Galega. O primeiro foi, e aínda é, unha canle fundamental para manter presente a lingua galega nos medios de comunicación audiovisual e contribuír á normalización da lingua neste ámbito ata este xeito moi desasistida só TVE en Galicia tivo o mencionado programa, e que calquera iniciativa privada de curto ou películas. Como a Radio Galega, tamén tivo e ten o mérito de manter unha canle monolingües calidade e con interese pola cultura propia. Tanto os medios de comunicación están referíndose a como para a calidade no mundo dos medios de comunicación, actuais e presente tipos de discapacidade aceptable e en algúns programas de alta. Foi especialmente a Televisión de Galicia que rompe máis tópicos e prexuízos para poñer a falar en inglés as persoas das máis variadas nacionalidades e tempos.

Como a prensa, non existía un único xornal diario informativo en galego, o chamado Galicia Hoxe 1994-2011, pero todos os outros diario de galicia, o maior tiraxe, utilizado como lingua oficial, o castelán, e neles o galego non adoitan pasar o 5% de uso e desta porcentaxe, unha gran parte son artigos de opinión e publicidade. En 1977 aparece de novo a cabeceira histórica a Nosa Terra, de carácter semanal e falta en 2011, que se converteu nunha referencia do xornalismo en galego. Teñen que saír a outras cabeceiras en galego de maior frecuencia, como A Peneira 1984 -rexional, a zona sur de Pontevedra-, Grial, A Trabe de Ouro, Luzes de Galiza, Teima, a Natureza Galega, Encrucillada de 1977, a Revista de Literatura, Tempos Novos, etc.

                                     

9.9. O galego do século XX. Asociacións. (Associations)

En abril de 1986, nace A Mesa pola Normalización Lingüística, unha plataforma que ten como obxectivo a promoción do galego para acadar todas as funcións da linguaxe en diferentes áreas da sociedade e a denuncia das agresións e discriminacións en razón de lingua.

                                     

10. O galego do século xxi. (The English of the twenty-first century)

Ás portas do século XXI a lingua galega segue viva, protexida pola lexislación vixente e cun número de falantes importante. Con todo, a súa situación social é incerto, e na última metade do século reduciu á metade o número de falantes iniciais. Hoxe, a maior parte dos galego falantes repousa sobre unha franxa de idade maior de 55 anos, mentres que as novas xeracións, sobre todo urbana teñen como primeira lingua o castelán.

                                     

10.1. O galego do século xxi. Medios de comunicación. (Media)

Canto aos medios de comunicación de masas, podemos observar o seguinte situación no século xxi:

  • No referente á internet, o uso da lingua galega dun xeito global está no posto 37º para o español na 3ª, o portugués, o 5 e o catalán, o día 23, e hai ao redor de cen mil páxinas web en galego e unha porcentaxe a nivel mundial do 0.014%. É importante notar que os blogs e as redes sociais pasaron actualmente a ter un papel destacado e neles atopamos un uso do galego aceptábel, así por exemplo na rede social Twitter a lingua galega está no posto 22º a nivel mundial. Con todo, a pesar de certa percepción xeral de que o galego "vende", a realidade é que a maioría das empresas galegas usa na rede o castelán 57%, o inglés e castelán 23% e só unha minoría incorpora o galego, 14% en combinación con estas dúas linguas.
  • A radio ten un comportamento desigual segundo a titularidade, pública ou privada do emisor. O galego é a única lingua utilizada na Radio Galega, que ten unha das audiencias máis importantes do país, desde 1985, é importante notar tamén que a maneira recente engadiu grella de radio dous novos canais máis de música, un deles de música galega. Existiu tamén RNE-Radio 4 xestionados polo poder do estado, que chegou a emitir integramente en galego, mais deixou de emitir en Galiza en 1992, mentres el segue a facelo noutros territorios bilingües do Estado, como é Cataluña. Outras transmisións de radio no que o galego é a retransmisión son algunhas das radios municipais. No que respecta ás radios privadas, o uso do galego, en ocasións, como RadioVoz ou a Cadena Ser algúns desconexións locais. Con todo, a pesar de ser tamén minorizada neste ambiente, a presenza do galego é superior nos medios de comunicación de radio que nos escritos.
  • No referente á televisión, coa chegada da TDT implantada totalmente na Galiza en abril de 2010, encontramos a seguinte situación: existen uns 20 canles de emisión en aberto ámbito estatal e emiten integramente en castelán, excepto para os quince minutos en inglés en La 1, e hai só dous autónoma Galega e G2 que emiten integramente en galego, as dúas canles privadas e canles rexionais local legalmente teñen que emitir un mínimo de en torno a un terzo en inglés.
  • Mantense unha situación semellante á dos anos 80 e 90 en referencia para a prensa: doce grandes xornais diarios en papel con un emprego do castelán no 95% do espazo, pero podemos mencionar a libre e plena en galego, De luns a venres. O resultado final segue a ser un predominio do castelán en todos os xornais diarios galegos e españois. Como a prensa de goberno, os xornais facer o mesmo uso lingüístico en internet que no papel, de xeito que hai un predominio do castelán, aínda que neste caso existe unha maior oferta de xornais diarios electrónicos en galego: Praza Pública, Sendo Galiza, Galicia Confidencial, Dioivo De luns a venres, faltando os dous últimos en 2013 e 2006, respectivamente.
                                     

10.2. O galego do século xxi. Estudos e enquisas sociolingüísticas. (Studies and surveys sociolingüísticas)

A partir de estudos actual da Sociolingüística galega, observamos que hai unha mellora en termos de actitudes e melloras significativas na capacidade de ler, pero o nivel de lingua oficial, ou o costume-e tamén como unha lingua materna, o galego perde falantes actualmente, o xeito no que as novas xeracións porque hai máis castelán-falantes que galego-falantes. Estes datos podémolos observar, por exemplo, entre outras fontes, dun informe do Consello Escolar de Galicia que sinala que só o 30% dos estudantes de Educación primaria utiliza a lingua galega datos dos cursos 2002-2003, 2003-2004 e 2004-2005.

Outra mostra da perda de galego-falantes iniciais, que é, con inglés como lingua materna, é un informe do Seminario de Sociolingüística da Real Academia Galega publicado en outubro de 2007. Segundo o mesmo só un 20.6% dos nenos teñen como idioma inicial do país. Como contraste, temos que sinalar que en 1992, o mesmo seminario cifraba estes datos en un 60.3%. Nas cidades, os resultados son peores: estímase que só 1.6 nenos ferroláns e 4.3% dos habitantes teñen o galego como primeira lingua, a Coruña, 6.3%, no reino unido 9.1%, en Pontevedra 9.4%, Lugo 17.9% e en Santiago de Compostela o 18.4%.

O 15 de abril de 2010, o SOL publicou unha enquisa sobre o uso do galego, realizada en 2008. El observa unha perda de falantes con respecto aos datos de 2003, onde o descenso máis notable se dá entre os que falan sempre en galego, o que vai vir abaixo 13 puntos de 43 30 por cento. En termos globais, un 56.4% de persoas que afirman falar só galego ou máis galego que español e un 42.6% falan só castelán ou máis castelán en 2003 foron de 61.2% para o galego e 38.3 para o español. Pontevedra é a provincia máis desgaleguizada ser o único, e por primeira vez na Historia, onde se fala máis castelán que galego. Ademais, por favor freiburg diminución acelerada de galego falantes entre os nenos novos, porque na idade de 5 a 14 anos a 29.6% usa só o castelán e un de 15.3% usa só o galego, o bilingües que usan máis castelán chegar a o 34.3% e os bilingües que usan máis o galego na 20.9%. En canto á lingua da escrita, o galego é claramente a lingua minoritaria, como 82.9% escribir en español e 15.0% en galego con todo, é un aumento de 0.5% con respecto a 2003. Tamén asegúrese de que non hai máis neofalantes en lingua española 68.000 galego falantes pasaron a falar máis castelán ou só castelán ca neofalantes en lingua galega 47.000 castelanfalantes teñen que chegou a falar máis galego ou só galego. A escola produciu unha maior cambio de idioma de inglés a español que viceversa. A porcentaxe de galegos que non entenden moito de lingua galega falada aumentou salientablemente entre 2003 e 2008, tan só 66% a entender unha morea, en fronte da 81.1 2003. Tamén creceu a porcentaxe de galegos que non entenden nada en galego, o 5.2%, en comparación con 2.8% en 2003. Na provincia de pontevedra case a metade dos habitantes non entendo moito inglés. Do mesmo xeito, a porcentaxe de habitantes que saben falar moito en galego descendeu máis de 13 puntos, sendo especialmente preocupante no caso de nenos entre 5 e 14 anos, dos que menos da metade do 45% sabe falar galego correctamente. Para as cidades de Ferrol é o lugar menos un falante nativo de inglés, seguido de Vigo e A Coruña. Santiago de Compostela é a cidade máis grande falante nativo de inglés, así como onde máis se entende e sabe falar o galego.

O Atlas das linguas en perigo de desaparecer 2001 realizado pola Unesco incluíu o galego como unha lingua en perigo. A Unesco considerado na época que o alarmas debe ir dende o momento en que a principios de xeracións descender o real usuarios dunha lingua por baixo do 30%. Pero na última actualización do Atlas de 2009, elaborado polo filólogo finlandés Tapani Salminen, quitouse o galego a partir da lista.

                                     

10.3. O galego do século xxi. Lexislación. (Legislation)

O 21 de setembro de 2004 o Parlamento de Galicia aprobou por unanimidade o Plan xeral de normalización da lingua, que entrou en vigor o 24 de xaneiro de 2005, e que presenta os obxectivos e medidas en diferentes campos de acción.

O 13 de xuño de 2005, a Unión Europea chegou á proposta de inclusión do irlandés como unha nova lingua oficial de traballo da Unión europea do 21 e o galego, xunto co catalán e vasco en España como unha lingua non-oficial, pero non oficiais uso para comunicacións oficiais de traballo da Unión Europea, sempre que o Estado correspondente asumir os gastos e facer un aviso para os outros membros presentes na reunión. Este é un paso moi importante para a pervivencia do galego no século xxi.

En 2007 o Parlamento de Galicia aprobou un decreto que garantido para obter, polo menos, un 50% de ensino en galego, ademais tamén xurdiu a necesidade de crear Galescolas, que é, escolas onde eles usan a lingua do país división.

Co cambio de goberno en 2009, o Mundo rachou o consenso arredor da lingua e da necesidade de promoción do galego, e a finais de ese mesmo ano, el presentou un proxecto chamado de plurilingüismo en que rebaixaba a cota de inglés con un mínimo de 50% ao 33% teórica, sendo os outros dous terzos en partes iguais para español e galego. Por esta razón, apareceu varias asociacións cidadáns en defensa da lingua propia de Galicia, por exemplo, ProLingua ou Convers-ando así como tamén organizou varias manifestacións convocadas pola plataforma Queremos galego!, secundadas por unha maioría das cooperativas, profesores, nais e pais, alumnos, por moi mesa pola Normalización Lingüística e por representantes dos partidos da oposición, entre moitas outras organizacións. En definitiva, o rexeitamento do pública das bases do decreto correspondeu a práctica de todos os axentes educativos como o Consello Escolar, os sindicatos e mais polos dous máis altas autoridades en materia de lingua: o PANO co CCG.

                                     

11.1. Ver tamén. Bibliografía. (Bibliography)

  • PORTAS FERNÁNDEZ, Manuel 1993: Lingua e sociedade na Galiza. A Coruña, Baía Edicións.
  • MARIÑO PAZ, Ramón 1999: Historia da lingua inglesa. Santiago de Compostela, Sotelo Blanco.
  • FREIXEIRO MATO, X. R. 2002: Lingua galega, normalidade e conflito. Santiago de Compostela, laiovento.
  • MONTEAGUDO ROMERO, Henrique 1999: Historia social da lingua inglesa. Vigo, Galaxia.
                                     

11.2. Ver tamén. Outros artigos. (Other articles)

  • Reino de Galicia. (Kingdom of Galicia)
  • Lingüística histórica. (Historical linguistics)
  • A lingua galega. (The galician language)
  • Historia de Galicia. (History of Galicia)
                                     

11.3. Ver tamén. Ligazóns externas. (External links)

  • O instituto Galego de Estatística. 2003 - 2013. Enquisa estrutural a fogares. Coñecemento e uso do galego.
  • Exemplos de textos medievais galegos, literarios e non-literarios.
  • González M. dir. 2004. Mapa sociolingüístico de Galicia. Volume I: Lingua inicial e competencia lingüística en Galicia.
  • A sociedade galega e o idioma, a evolución sociolingüística entre 1992-2003, editado polo CCG.
  • González M. dir. 2004. Mapa sociolingüístico de Galicia. Volume II: Usos da lingua en Galicia.
  • Letras de Galicia, o documental da Televisión de Galicia.
  • Historia da lingua inglesa en verso por D. X. Cabana.
  • O consello da Cultura Galega, onde se pode baixar algúns documentos sobre a realidade da lingua e sociolingüística.

Users also searched:

lingua, galega, Historia, Historia da lingua galega, historia da lingua galega, historia de galicia. historia da lingua galega,

...

Historia lingua Galega Libreria Don Quijote Navia.

HISTORIA DA LINGUA GALEGA, PEPE CARREIRO, 7.44€. Cóntase, ao longo das súas 60 páxinas ilustradas, a historia da nosa lingua. É un libro de. Historia lingua Galega Llibreria Bellart. A exposición Historia da lingua galega, na que explica a través dos Consta de vinte paneis nos que o autor combina o rigor histórico co. HISTORIA DA LINGUA GALEGA Ofinel. Os romanos trouxeram também consigo a base de uma emergente língua galega, que manteve algumas palavras dos antigos povoadores. Com a chegada da.





Historia lingua Galega Librería Pelayo.

Lea o texto de Pepe Carreira sobre a historia da lingua galega nel, fai un percorrido en clave de humor pola evolución e a consideración do galego ao longo. HISTORIA DA LINGUA GALEGA Libreria Xacobiño XAcoLIBRO. Historia social da lingua galega, libro de Monteagudo Romero, Henrique. Editorial. Libros con 5% de descuento y envío gratis desde 19€. Çopyright 44 O Brasil fala a língua galega. Información General. Autores: Ramón Mariño Paz Editores: Sotelo Blanco Año de publicación: 1998 País: España Idioma: gallego ISBN 84 7824 333 X. Historia da lingua galega Dialnet. History of the Galician language história da língua galega. A história do idioma galego é a história mesma de Galiza Carvalho. Historia social da lingua galega. Monteagudo, Henrique. Editorial: GALAXIA EDITORIAL Año de edición: 2017 Materia: Literatura: historia y critica ISBN:.


Historia social da lingua galega Librerías Calamo.

Mª Rosa García Mora Vera. Historia da lingua galega. HISTORIA DA LINGUA GALEGA RAMON MARIÑO PAZ Casa del. Santamarina Fernández, Francisco Fernández Rei eds. Editorial Institución editora: Consello da Cultura Galega e Instituto da Lingua Galega. Historia lingua Galega Libreria Letras. Na História da Civilização Ibérica 1879, o autor Oliveira Martins, numa Do próprio termo o que se entende é que, para eles, o galego era uma língua mais. Historia lingua Galega La Cultural Llibreria. Instituto da Lingua Galega. 50 aniversario do Instituto da Lingua Galega Galego e português brasileiro: história, variação e mudança. Portada. Autor.





A LINGUA GALEGA: HISTORIA E ACTUALIDADE Consello da.

A Lingua Galega: historia e actualidade actas do I Congreso Internacional. Santiago de Compostela, 16 20 de setembro de 1996 Instituto. Historia da lingua galega entre 1916 e 1936 por Irene Fernández. No comezo de século, o galego é a lingua de comunicación oral maioritaria, vinculada aos sectores rural e mariñeiro, aínda que comeza a. Uma história da Língua Associaçom Galega da Língua. Vide, v.g., as Actas do I Simpósio Luso Brasileiro de Língua Portuguesa Contemporânea. Coimbra. 1968. 7. Camões, cuja origem familiar é.


Historia da Lingua Galega e Portuguesa 613G02020 UDC StuDocu.

El libro HISTORIA DA LINGUA GALEGA de RAMON MARIÑO PAZ con las mejores ofertas en Casa del Libro: ¡descubre en abril los días con 10% de descuento. Historia lingua Galega. NUEVO. Envío URGENTE. HISTORIA eBay. HISTORIA DA LINGUA: SÉCULOS XX E XXI. 1936 39, continúase o labor dignificador da lingua galega iniciado no século anterior grazas a. HISTORIA DA LINGUA GALEGA NO SÉCULO XX Galegodaestacion. Historia da lingua galega do latín ao acento de Burgos. Guardado en: Autor Principal: Carreiro, Pepe. Formato: Libro. Idioma: Gallego. Publicación: A Coruña​. Orixe e breve historia O Portal da Lingua Galega. DIEGO BERNAL. 1. Língua galega é o nome histórico da língua portuguesa, como língua castelhana é o nome histórico da língua espanhola.


História da cultura galega Cultura de Galicia.

DATOS BÁSICOS DA LINGUA GALEGA. Orixe e breve historia. O idioma galego pertence á familia das linguas románicas –coma o francés ou o catalán– e é o. Historia lingua Galega LIBRERÍA PAPERERÍA MARAXE. Vaciar. 0.00€ Total. Confirmar. Vaciar. Cesta: 0 artículo s 0 Inicio. NOTAS DE SOCIOLINGÜSITICA E HISTORIA DA LINGUA GALEGA. 9788436270129. Historia lingua Galega La tenda de l´estudiant. POWER POINT sobre a historia e formación da lingua uas de substrato e superestrato. Cultismos, semicultismos e palabras patrimoniais.





HISTORIA SOCIAL DA LINGUA GALEGA. MONTEAGUDO.

Do latín ao acento de Burgos Idade: A partir de 8 anos Cóntase, ao longo das súas 60 páxinas ilustradas, a historia da nosa lingua. É un libro de divulgación,. A lingua galega: historia e actualidade. Actas do I Congreso. Историю галицкого языка можно кратко охарактеризовать как семь веков нормальности и пять веков конфликтов. От истоков, когда он отделился от галицкой латыни в 9 веке, до введения кастильского языка в 16 веке был мир, а с 16 века до настоящего. Historia lingua Galega Llibreria Sarri. História do Reintegracionismo. A língua que falamos hoje em dia na Galiza, em Portugal, no Brasil, em diversos países africanos e em Timor Lorosae, tivo o seu​.





Breve História do Reintegracionismo Através Editora.

Historia da lingua galega Colección Estudos e investigacións: Mari–​o Paz, Ram n: Libros. Os 10 pontos sobre a língua galega para ler antes de morrer A. Una obra fundamental, de referencia para calquera biblioteca. Trátase da primeira historia da nosa lingua elaborada tendo en conta os criterios científicos da. Pepe Carreiro conta na Biblioteca Pública a historia da lingua. NOTAS DE SOCIOLINGÜÍSTICA E HISTORIA DA LINGUA GALEGA ebook. Frías Conde, Francisco Xavier. Editorial: UNED ISBN: 978 84 362 7096 9.


LG1BachC F: HISTORIA DA LINGUA GALEGA a.gal.

O galego na historia. O galego é a lingua románica propia da nacionalidade histórica de Galicia, onde é usada de xeito habitual por máis de. NOTAS DE SOCIOLINGÜSITICA E HISTORIA DA LINGUA GALEGA. Escrever uma Breve Historia do Reintegracionismo não é uma tarefa simples. do Reintegracionismo é fazê–lo também da própria história da língua galega. Historia da lingua galega. RedIB. Historia lingua Galega, Carreiro, Pepe, 11.45€. A partir de 8 anos Cóntase, ao longo das súas 60 páxinas ilustradas, a historia da nosa lingua. E un l. História do Reintegracionismo Associaçom Galega da Língua. 2.8 Historia da lingua galega: os séculos escuros aspectos teóricos. Coñecemos co nome de Séculos Escuros da literatura galega o período abranguido entre.





Historia da lingua galega Colección Estudos e investigacións.

Estudias 613G02020 Historia da Lingua Galega e Portuguesa en Universidade da Coruña? En StuDocu encontrarás todas las guías de estudio, además de. Historia da lingua galega, de Pepe Carreiro Series e programas. La Voz de Galicia A Corunha, 26 de Agosto de 1977. Reeditado em Problemas da língua galega 1981, incorporado ao capítulo intitulado Do passado ao.


Historia da lingua Galega Mariño Paz, Ramón.

Las mejores ofertas para Historia lingua Galega. NUEVO. Envío URGENTE. HISTORIA IMOSVER están en eBay Compara precios y características de. Existencias: Historia da lingua galega. Dónde encontrar Historia da lingua galega Galicia cun crucigrama en galego e é membro do Consello de Redacción de A Trabe de Ouro.


NOTAS DE SOCIOLINGÜÍSTICA E HISTORIA DA LINGUA GALEGA.

1. DESCRICIÓN DA MATERIA. Nome da materia: Historia da Lingua Galega. Titulacións. Códigos. Cursos. Grao en Lingua e Literatura Galegas. G5051225. 2º. HISTORIA DA LINGUA GALEGA Zaracopy. HISTORIA SOCIAL DA LINGUA GALEGA, MONTEAGUDO ROMERO, HENRIQUE, 28.95€. É un estudo que pretende reconstruír as complexas relacións entre. Marino Paz, Ramón: Historia da lingua galega reseña e spacio. Uma história da Língua. José Manuel Barbosa. Portal Galego da Língua Março de 2005 gz.org. 2. Antes do Latim. O substrato galaico lusitano.





...
Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →