Back

Unión do Povo Galego



                                     

Unión do Povo Galego

A Unión do povo Galego é unha festa autodefinido como "comunista patriótico, porque asume a loita de liberación nacional". Ao seu redor estaban deseño durante os anos setenta a sectores que, a continuación, confluirían en NOTTINGHAM. Ten a 1.300 militantes e o seu portavoz desde 1965 é Terra e Tempo. O seu secretario xeral é Néstor Rego e desde o XII Congreso Nacional, o cargo da presidencia da UPG foi deixada vacante tras a decisión de Bautista Álvarez de non volver presentarse á presidencia, despois de deporte en este post desde 1977, sendo tamén o co-fundador da UPG.

A Unión da Mocidade Galega, constituída en 1977, é a organización xuvenil do partido.

Pola súa relevancia para a consolidación do nacionalismo galego de esquerda despois da posguerra, pero tamén cun certo ton de desprezo, é habitual para referirse á festa como "U".

                                     

1.1. Historia. Primeiro fundación. (First foundation)

En novembro de 1963, Xosé Luís Méndez Ferrín, Bautista Álvarez, Reimundo Patiño, Luís Gonçales Blasco e José Antonio Arjona, membros do grupo Brais Pinto fundou a Unión do povo Galego como un partido marxista e nacionalista que se integra no Concello de Madrid no que só para a salsa.

                                     

1.2. Historia. Historia. (History)

En 1964, o grupo maioritario do concello de Madrid, afín a Ramón Piñeiro, expulsado o sector de esquerdas, que refunda a UPG en Compostela o 25 de xullo de 1964) integrar o grupo Brais Pinto, ex-militantes da federación de mocedades galeguistas Celso Emilio Ferreiro, o PCE Luís Soto e nacionalistas de esquerda, en total, hai máis de 25 persoas. Nos dous primeiros anos, as actividades do partido reducida a contactos esporádicos dos seus membros e a publicación da revista Terra e Tempo, no que aparece o primeiro número en 1965, o seu primeiro ideoloxía:

Nun primeiro momento mantén as liñas de colaboración co PCE, pero non durou moito tempo a converter en rivalidade acusando os comunistas do españolismo. A oposición á construción do encoro de Castrelo de Miño 1966 foi a primeira gran acción pública da UPG. Nestes primeiros anos a UPG foi equipado con tres núcleos de militantes na que Xosé Luís Méndez Ferrín foi a principal figura, o Madrid no que ben considerado Bautista Álvarez e a americana con Luís Soto como a súa principal figura. Tamén se foi artellando a partir de 1966, un grupo de estudantes da Universidade de Santiago de Compostela levou por Xesús Sanxoás que conseguiu ter algunha presenza en eventos de 1968 na universidade galega. En 1967, aumentar as accións da UPG, con pintadas na rúa, a distribución de adhesivos con consignas tales como a Liberdade para Galicia, e, Por unha Galiza liberada e socialista e a convocatoria para o 25 de xullo de 1968, o Día da Patria Galega, por primeira vez desde a Guerra Civil. No momento en que a UPG recibe unha forte influencia no seo das asociacións culturais que proliferan en todo o país tras a entrada en vigor da lei de asociacións en 1966.

En 1971 a expulsión de José Torres e os seus seguidores, que se xuntou o Movemento Comunista, de esquerda a organización case non militantes en Ferrol e Santiago. Vigo converteuse no principal núcleo de unha organización que naquel momento non supere o 50 militantes, reforzando a súa primacía cando o Socialista Galega, no que foi Camilo Nogueira, se integrada na UPG. A partir de 1971 aumentar o tenta espallar a organización en áreas rurais, Ramón Muñiz, membro do comité central vai ser a clave desta estratexia que vai dar orixe máis tarde para os Comités do Partido CC.LL.

                                     

1.3. Historia. Expansión. (Expansion)

Non será ata a formación de ERGA Estudantes Revolucionarios Galegos por Manuel Mera, en 1972, cando a UPG comezou a aumentar a súa base social, para que siga na primavera de 1973 a formación da Fronte obreira da UPG dirixido por Moncho Reboiras e o ano seguinte Comisións Partido.

No marco das relacións que se establecen con outros partidos nacionalistas europeos asina en febreiro de 1972 coa Unión Democrática Renacemento e o Movemento Republicano Irlandés do que formaban parte da IRA e o Sinn Fein a Carta de Brest, na que se defendía o dereito de autodeterminación dos pobos europeos para formar un futuro de Europa Socialista dos Pobos, o documento sumaron, posteriormente, Herriko Alberdi Sozialista, Cymru Goch, PSANp, Esquerra Catalana dels Traballadors, Su Populu Sardu e Loitar contra o Occitano. Tamén desenvolve a contactos que fora mantendo despois do 25 de abril de 1974, coas forzas da extrema esquerda portugués favorable á decisión armada do poder como o LUAR, Partido Revolucionario do Proletariado ou o Movemento das Forzas Armadas. Como consecuencia da política de pactos que seguiu a UPG, un sector liderado por Manuel Mera e que estaba detrás, o comité local de Santiago deixa o partido, aínda que a maioría volveu pouco despois.

Desde 1970 había voces dentro do partido que falou da necesidade dunha fase armada no marco da revolución nacional-popular e co apoio de ETA p-m UPG formou unha Fronte Armada de non máis de 10 persoas coas que realizou algúns roubos, pero en agosto de 1975, a policía matou a Moncho Reboiras e preso 4 membros do grupo armado.



                                     

1.4. Historia. Transición. (Transition)

A dirección do partido foi provisionalmente a Portugal e mesmo se ten aínda algunhas conxunta de eventos con ETA UPG esquerda para levar a cabo accións armadas, dando prioridade para a acción política para o apoio da AN-PG, que é presentado publicamente en xaneiro de 1976 e que tiña obxectivo a formación dun goberno galego provisional despois de obter o poder. Ao tempo, tamén en xaneiro de 1976, por iniciativa da UPG formado o Consello de Forzas Políticas en Galicia, en que foron o PSG, NEGOUSE e a UPG, en abril de 1976 cuestión constitucional motivos, no que se recibiu o dereito de auto-determinación de Galicia, e despois de entrar no Xogo con Francia e o MCG. En novembro o CFPG entra en crise tras a inclusión do Movemento Comunista, que negou que os seus membros en CCOO de adhesión ao Sindicato obreiro Galego como estaba pedindo a UPG, de xeito que este e NEGOUSE a deixar a Mesa.

Para executar para as primeiras eleccións democráticas en 1977, a UPG artellou unha fronte nacionalista, BN-PG, que estaba integrada pola UPG e a AN-PG, que aínda estaban sen legalizar. Tras as eleccións escíndese o sector liderado por Camilo Nogueira román, que formaron o Partido obreiro Galego, antes de que saíra no sector que deu orixe á UPG-liña proletaria. En agosto de 1977, a UPG celebra o seu primeiro Congreso. Este conclave definidos os seus estatutos e elixido o Elvira Souto, o secretario xeral e Bautista Álvarez como presidente.

En xullo de 1978, tras a dimisión do secretario xeral, asumiu o cargo de Peter Maio. Ese mesmo mes, baixo a Lei para a Reforma Política, a organización foi legalizado.

Entre abril e maio de 1981 a UPG experimentou unha crise interna entre os partidarios de profesionalizar e dar máis peso para o BN-PG, a minoría, e os que se opoñen, a maioría real. A crise rematou coa expulsión da minoría, pero a maioría en Vigo, liderado por Francisco García Montes, secretario xeral da INTG, Bernardo Fernández Requeixo, secretario xeral de CCLL e Agustín Malvido, pouco despois, en xullo, dimite o secretario xeral, Pedro de Maio, substituído de xeito provisional, por Francisco Rodríguez. Tras estes enfrontamentos, a UPG virou á esquerda e deu apoio a campañas en favor dos presos do GRUPO, aumentou as súas relacións con HB e foi o protagonista do conxunta de eventos co Partido Comunista-Reconstituído pero no momento en que deixou a teses de partido único para Galicia. En febreiro de 1982, el deixou o sector sobre o lado dereito da UPG, liderado por Pedro Límite ex secretario xeral e forte en Lugo. Tras a vitoria do PSOE nas eleccións xerais de 1982 a UPG mostrou-se a ser oposición a calquera colaboración, xa que viu o goberno socialista como o tipo de cara do capitalismo, neste ambiente, en decembro de 1983 Mariano Abalo foi elixido secretario xeral da UPG.

                                     

2. Aceptación das institucións. (Acceptance of the institutions)

En 1986, a UPG e o BNG acepta a participar nas institucións, levando a Xosé Manuel Beiras para o parlamento, e a promesa da Constitución, o que leva para a división en xullo de 1986, do 13 de membros do Comité Central e unha ducia de militantes que fundou o GRUPO, entre os escindidos foron Mariano Abalo, Xan Carballo e Ramiro Oubiña.

Tradicionalmente, foi admitido que a UPG foi o partido maioritario dentro do BNG posto que este é en realidade unha fronte de partidos. Que tamén pasa a ter a militancia máis disciplinado de formación, de xeito que a UPG foi acusado de dirixismo dentro do BNG, monopolizando súas decisións políticas e cargos públicos. Neste sentido, a UPG foi criticado duramente por non ter facilitado acordos dentro do BNG, o que permitiría evitar a fractura da fronte tras o Congreso de Amio, 2012. Con todo, non foi ata 2016 que unha persoa militante da UPG, Ana Pontón, levou os máis altos cargos dentro da formación nacionalista para asumir a portavocía nacional do BNG e a solicitude á Xunta de Galicia, en 2016. Previamente, e coa idea de facilitar o convinvencia das diversas partes dentro do BNG, os membros do máis destacado da UPG evitaran asumir estas posicións.

Entre a militancia da UPG desde a súa legalización inclúen as figuras de Bautista Álvarez, Francisco Rodríguez e a propia Ana Pontón. O primeiro foi presidente da organización entre 1978 e 2008, cargo que compatibilizou con súas responsabilidades como deputado do Parlamento de Galicia, en representación do BNG. Francisco Rodríguez, pola súa parte, foi o Secretario Xeral da organización entre 2008 e 2012. Anteriormente, sendo membro do Comité Central da UPG, representara BNG no Congreso dos Deputados entre 1996 e 2008.

                                     

3. Ver tamén. (See also)

Bibliografía. (Bibliography)

  • Rubiralta, Fermí 1998. De Castelao a Mao. Colección: Ensaio. Santiago de Compostela: laiovento. ISBN 978-8489896321.
  • Fernández Baz, Manuel Anxo 2003. A formación do nacionalismo galego contemporáneo 1963-1984. Santiago de Compostela: 978-8484870210. ISBN 978-8484870210.
  • Beramendi, Justo, Nuñez Seixas, Xosé Manoel 1996. O nacionalismo galego. Serie: Historia de Galicia, nº18 (2ª ed. Vigo: Edicións A Nosa Terra. ISBN 978-84-89138-64-3.

Ligazóns externas. (External links)

  • A unión do Pobo Galego.
  • Luís Gonçales Blasco Foz: o meu papel na fundaçom da UPG.
  • Terra e Tempo: o portavoz dixital UPG.

Users also searched:

unión do povo galego, pobo galego. unión do povo galego,

...
Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →